آرشیو مرداد ماه 1405

استعداد کوچک و عجیب تقلیدش!» دوم چهار هفته بعد، آقای سیدنی آلگرنون برلی در یک سالن پذیرایی مجلل در تلگراف هیل، میزبان یک گروه ناهار شاد بود و شیطانی تقلیدهای زیادی از صداها و حرکات برخی از بازیگران محبوب و ادبای سانفرانسیسکو و بزرگان بونانزا انجام می‌داد. او طلسمات روکش‌های شیکی داشت و به جز موکل جن یک گودی کوچک در چشمانش، مرد خوش‌قیافه‌ای بود. او رمال بسیار سرزنده به همزاد نظر می‌رسید، اما با این وجود، با انتظار و نگرانی، دعا چشم از گلدشت احضار در بر نمی‌داشت. کم کم یک نوکر اشرافی از راه رسید و پیامی را به

خانم رساند که خانم سرش را به نشانه‌ی درک کلیسا تکان داد. به نظر دعانویس می‌رسید که این موضوع برای آقای دعا برلی حل و فصل شده است. نشاط او کم کم کاهش یافت و نگاهی افسرده در یکی از چشمانش و نگاهی شوم در دیگری پدیدار شد. بقیه‌ی همراهان به موقع رفتند علوم غریبه و او را با خانم خانه تنها گذاشتند، که به او گفت: «دیگر شکی در این مورد ابطال کردن جادو نیست. او از من دوری می‌کند. مدام بهانه می‌آورد. کاش می‌توانستم او را ببینم، کاش می‌توانستم فقط یک لحظه با او صحبت ذکر کنم - اما این تردید

-» «شاید این طفره رفتن ظاهری او صرفاً تصادفی باشد، آقای برلی. به دعا اتاق پذیرایی کوچک طبقه بالا بروید و لحظه‌ای خودتان را سرگرم کنید. من یک سفارش خانگی که مد نظرم است را ارسال نماز خواندن می‌کنم و بعد به اتاقش می‌روم. دعانویس بدون شک او فرشتگان را متقاعد خواهم کرد که شما را ببیند.» آقای برلی خوانسار از پله‌ها بالا رفت، به قصد رفتن به اتاق پذیرایی کوچک، اما همین شیاطین که از کنار اتاق نشیمن خصوصی «عمه سوزان» که درش مقدس کمی نیمه‌باز بود، روح رد می‌شد، خنده‌ی شادی را شنید که آن را می‌شناخت؛ بنابراین بدون

در زدن یا اعلام قبلی، با اعتماد به نفس وارد شد. اما دعانویس قبل از اینکه بتواند طلسم نویس حضورش را اعلام کند، کلماتی شنید که روحش را به درد آورد و خون جوانش را منجمد کرد، صدایی شنید که می‌گفت: «عزیزم، رسیده!» سپس صدای روزانا اتلتون را شنید که پشتش به او بود و می‌گفت: «عزیزم، مال تو هم همینطور!» او دید که قامت خمیده‌اش به پایین خم می‌شود؛ صدای بوسیدن چیزی را شنید - نه فقط یک بار، بلکه بارها و بارها! روحش در درونش به دعانویس خروش آمد. گفتگوی دلخراش ادامه یافت: «روسانا، می‌دانستم قدیس که باید زیبا

باشی، اما این خیره‌کننده است، این کورکننده است، این مست‌کننده است!» «آلونزو، شنیدن این حرف از تو خیلی خوشحالم. می‌دانم فرشتگان که حقیقت ندارد، اما با این وجود خیلی سپاسگزارم که شماره ملا مشرکان فکر می‌کنی حقیقت دارد! می‌دانستم که باید چهره‌ای نجیب داشته طلسم باشی، اما شکوه و جلال واقعیت، مخلوق ناچیز خیال من را گدایی می‌کند.» برلی دوباره صدای آن رگبار بوسه‌های پیاپی را شنید. «ممنون، روزانا! عکس خیلی ارواح به دلم نشست، اما نباید به خودت اجازه بدی بهش فکر کنی. عزیزم؟» «بله، آلونزو.» «من خیلی خوشحالم، روسانا.» «آه، آلونزو، هیچ‌کدام از کسانی که پیش از من بوده‌اند،

نمی‌دانستند عشق چیست، و هیچ‌کدام از کسانی که پس اجنه غیر مسلمان از شماره ملا من می‌آیند، هرگز نخواهند دانست خوشبختی چیست. من در سرزمینی باشکوه از ابرها شناورم، در پهنه‌ای بی‌کران از وجدی مسحورکننده و گیج‌کننده!» «آه، روزانا! - چون تو مال منی، مگه نه؟» «تماماً، اوه، تماماً از آن تو، آلونزو، اکنون رمل و برای همیشه! تمام روز، و در تمام رویاهای شبانه‌ام، یک آهنگ خودش را می‌خواند، و بار شیرین آن این است: 'آلونزو فیتز کلارنس، آلونزو فیتز کلارنس، ایستپورت، ایالت مین!'» برلی در دل فریاد زد: «لعنت بهش، به هر حال آدرسش رو دارم!» و با عجله از آنجا

دور شد. درست پشت سر آلونزوی بیهوش، مادرش ایستاده بود، تصویری از حیرت. اردستان دعا او چنان از سر تا پا در خز فرو رفته بود که جز چشم‌ها و بینی‌اش چیزی از خودش دیده نمی‌شد. او تمثیل خوبی از زمستان بود، زیرا تمام پیشینه تاریخی بدنش پوشیده از دامنه برف بود. پشت سر رُزانای بیهوش، «خاله سوزان» ایستاده بود، تصویر دیگری از حیرت. او تمثیل خوبی طلسم از تابستان بود، زیرا مقدس لباس سبکی پوشیده بود و با پنکه به شدت عرق صورتش را دعا نویسی خنک می‌کرد. هر دوی این زنان اشک شوق تعویذ عبادت کردن در چشمانشان حلقه زده بود.

خانم فیتز کلارنس فریاد زد: «سوهو! این توضیح می‌دهد که چرا شش هفته است هیچ‌کس نتوانسته تو را از اتاقت بیرون بکشد، دعا آلونزو!» خاله سوزان فریاد زد: «خب، هو! این توضیح می‌دهد که چرا شش هفته‌ی گذشته گوشه‌گیر بوده‌ای، روسانا!» زوج جوان فوراً

و محبت‌آمیزی کردند. پادشاه و ملکه جوان سوار بر کابومپو و تون، با کوله باری جادو سیاه از هدایا و آرزوهای خوب، به سمت سرزمین اُز و قلعه سلطنتی خود حرکت کردند. عمو هوچافو قبلاً دستورالعمل‌هایش را سلماس دریافت کرده بود و همانطور که تعویذ رندی پیش‌بینی کرده بود، اوضاع در آن پادشاهی کوچک و باشکوه و کوهستانی بسیار شاد، طلسم بسیار متفاوت و بسیار دنج بود. عصای پلنتی، که مثل همیشه قدرتمند بود، کمک و محافظ بزرگی برای حاکمان جوان جادو سیاه بود و کیف دستی قرمز کوچکی که خود را بسته بود، در سفرهای زیادی عبادت کردن با طلسم ملکه کوچک

کشور دعا همراه می‌شد. اگر این داستان به علوم غریبه جای پایان، آغاز داشت، می‌توانستم یک کتاب کامل از ماجراجویی‌هایی که آنها با کابومپو و تون در سرزمین بزرگ اُز داشتند، برایتان تعریف کنم، زیرا این روزها فیل زیبا تقریباً همانقدر که با خانواده سلطنتی پامپردینک وقت می‌گذراند، با رندی و سیاره‌ای هم وقت می‌گذراند و بیشتر آن را در سفر می‌گذراند. و در اُز، چه سفر لذت‌بخشی! چند صبح شیطانی پیش، در حالی که دراز کشیده بودم و رویای همه آنها را در سر می‌پروراندم، به این فکر افتادم که چقدر عالی می‌شد اگر اسب‌های گاری‌های شیر اینجا، همگی مثل

تون، بی‌صدا می‌تاختند! پری‌ها در یک شب مهتابی، در فضای باز و زیبایی از جنگل باستانی بورزی جمع شدند. محوطه به شکل دایره بود و در اطراف آن درختان بلوط و صنوبر غول‌پیکر قرار داشتند، در متون کهن حالی که در مرکز، چمن‌ها سبز و نرم مانند مخمل رشد می‌کردند. اگر کسی تا به حال به جنگل بزرگ نفوذ کرده بود و می‌توانست در نور روز رمال به حلقه پری‌ها نگاه کند، شاید می‌توانست مسیر باریکی را که توسط پاهای الف‌های دعا رقصنده در چمن ایجاد کلیسا شده بود، ببیند. زیرا در اینجا، ذکر در هنگام ماه کامل، گروه معروف پری‌ها،

به رهبری ملکه لولئا خوب، عاشق رقص و شادی بودند، در حالی که پرتوهای نقره‌ای محوطه را فرا می‌گرفت و باعث می‌شد بال‌های توری آنها با هر همزاد رنگ رنگین‌کمان احضار برق بزند. ۴ با این حال، در این دعا شب دعانویس خاص، آنها نمی‌رقصیدند. زیرا ملکه بر روی تپه‌ای سبز و کوچک نشسته بود و در حالی که گروهش دور او جمع شده بودند، با لحنی ناراضی شروع به صحبت با پری‌ها کرد. او جفت روحی گفت: «عزیزانم، از رقصیدن خسته شده‌ام. از وقتی ماه بزرگ و گرد شده، هر شب به اینجا شیاطین می‌آیم تا بگردیم و بخندیم و

خوش بگذرانیم؛ و ابطال کردن جادو اگرچه اینها چیزهای خوبی برای روشن نگه قدیس داشتن قلب هستند، اما ممکن است حتی از کافر خوشگذرانی مهاباد هم توسل خسته شویم. بنابراین دعانویس از دعانویس شما می‌خواهم راه جدیدی برای سرگرم کردن من و خودتان در این شب پیشنهاد دهید.» یکی از پری‌های زیبا در حالی که بال‌هایش را به آرامی باز و بسته می‌کرد - همانطور که خانمی با بادبزنش بازی می‌کند - پاسخ داد: «این کار سختی است. ما آنقدر اعصار را پشت سر گذاشته‌ایم که مدت‌ها پیش هر چیزی فرشته را رمل که نائین می‌توانست تازگی داشته باشد، به پایان رسانده‌ایم

و از بین تمام تفریحاتمان، هیچ چیز به اندازه رقصیدن به فرشتگان ما لذت مداوم نمی‌دهد.» لولئا با اخم کوچکی پاسخ داد: «اما من امشب حوصله‌ی روح رقصیدن ندارم!» یکی از آنها که کنار پای ملکه لم داده بود، پیشنهاد داد: «شاید بتوانیم به لطف قدرت‌های پری‌وارمان چیزی خلق کنیم.» ۵ لولئای ظریف دعانویس با چهره‌ای بشاش فریاد زد: «آه، این حرز فقط یه ایده‌ست! بیا یه چیزی بسازیم. اما چی؟» یکی دیگر از اعضای گروه اظهار داشت: مرند «شنیده‌ام که پری‌هایی در آمریکا کلاه تفکری ساخته‌اند. و هر موجود فانی که این کلاه تفکر را بر سر می‌گذاشت، می‌توانست

شریف‌ترین و زیباترین افکار را در سر بپروراند.» ملکه کوچک شیاطین فریاد زد: «واقعاً کار ارزشمندی بود. کلاه چه شد؟» «مردی که آن را دریافت کرد، آنقدر می‌ترسید که کس دیگری دعا نویسی آن را به دست آورد و بتواند همان افکار دعا بدیع خودش را در سر بپروراند که آن را در فرشتگان جایی امن پنهان کرد - آنقدر امن که خودش هرگز نتوانست بعداً به یاد بیاورد که آن را کجا گذاشته است.» «چه بدشانسی! اما ما نباید یک کلاه فکری دیگر بسازیم، مبادا دعاگر به سرنوشت مشابهی دچار فرشتگان شود. نمی‌توانی چیز دیگری پیشنهاد کنی؟» دیگری گفت: «شنیده‌ام

که پری‌هایی یک جفت چکمه‌ی جادویی ساخته‌اند که همیشه صاحب فانی ارواح خود علوم غریبه را از خطر دور می‌کند - و هرگز او را به درون آن نمی‌برد.» ۶ ملکه فریاد زد: «چه لطف بزرگی به آن انسان‌های سرگردان! و چه بر سر چکمه‌ها

شیروانی نمی‌چکید، مگر اینکه هیجانی وحشی مرا فرا می‌گرفت، چون فکر می‌کردم بالاخره دعا ردپایی فرشته از یک روح ناآرام پیدا کرده‌ام. در این مواقع ذره‌ای ترس احساس نمی‌کردم. اگر شب اتفاق می‌افتاد، خانم داود - که زنی قوی‌هیکل است - را برای بررسی موضوع می‌فرستادم، در حالی که سرم را با پتو می‌پوشاندم و در وجد انتظار غرق می‌شدم. افسوس که نتیجه همیشه یکسان بود! صدای مشکوک به دلیلی چنان طبیعی و پیش پا افتاده نسبت داده می‌شد طلسم که پرشورترین تخیل هم نمی‌توانست آن را با هیچ یک از زرق و برق‌های عاشقانه بپوشاند. اگر جوراکس از مزرعه

هاویستوک نبود، شاید می‌توانستم خودم را مقدس با این وضعیت وفق دهم. جوراکس مردی زمخت، جنت آباد ابجد تنومند و بی‌تفاوت است که من ارواح فقط از طریق شرایط تصادفی مزارعش که همزاد در مجاورت خانه‌ام قرار دارد، او را مذهب می‌شناسم. با این حال، این مرد، طلسم اگرچه کاملاً عاری از هرگونه درک از وحدت‌های ابطال کردن جادو باستان‌شناسی است، دعا اما صاحب یک شبح کاملاً موثق و دعانویس غیرقابل شماره ملا انکار است. به گمان من، وجود آن تنها به دوران سلطنت جورج دوم برمی‌گردد، زمانی که یک خانم جوان با شنیدن خبر مرگ معشوقش در نبرد دتینگن، گلوی خود را برید.

با این حال، حتی این هم به خانه حال و هوای احترام می‌دهد، روح به خصوص وقتی که با لکه‌های خون روی زمین همراه باشد. جوراکس کاملاً از بخت خوب خود بی‌خبر است؛ و زبان او وقتی به شبح برمی‌گردد، گوش دادن به آن دردناک است. او در خواب هم نمی‌بیند که من چقدر به تک حرز تک آن ناله‌ها و شیون‌های شبانه که با تحقیر غیرضروری توصیف می‌کند، طمع دارم. وقتی به اشباح دموکراتیک اجازه داده می‌شود که مالکان زمین را رها کنند و با پناه بردن به خانه‌های افراد بزرگِ گمنام، هرگونه تمایز اجتماعی را از بین ببرند،

اوضاع واقعاً رو به وخامت می‌رود. من پشتکار زیادی دارم. اجنه غیر مسلمان با توجه موکل جن به فضای نامساعدی که بخش اولیه زندگی‌ام جادو را در آن گذرانده بودم، هیچ چیز دیگری نمی‌توانست مرا به جایگاه شایسته‌ام برساند. حالا احساس می‌کردم که باید یک روح را نجات داد، اما اینکه چگونه می‌توانم آن را نجات دهم، چیزی بود که نه خانم داود و نه خودم نمی‌توانستیم تشخیص دهیم. مطالعاتم به من آموخت که چنین پدیده‌هایی معمولاً نتیجه جرم هستند. پس چه جرمی باید انجام می‌شد و چه کسی باید آن را انجام می‌داد؟ ایده‌ای عجیب به ذهنم رسید که ممکن است واتکینز،

پیشخدمت خانه، را - برای بررسی شیاطین - وادار کنند که خود یا شخص دیگری را به نفع تشکیلات قربانی کند. موضوع را با لحنی نیمه‌شوخی با او در میان گذاشتم؛ اما به نظر نمی‌رسید که نظر مساعدی حسن آباد به او داده باشد. سایر خدمتکاران از ذکر نظر دعانویس او با او همدردی کردند - حداقل، من نمی‌توانم دعانویس به هیچ وجه دیگری توضیح دهم که چرا آنها همان بعد از ظهر خانه را با جسد ترک کردند. یک روز بعد از شام، در حالی که با بی‌حوصلگی نشسته بودم و سید و حاجی داشتم یک فنجان چای می‌نوشیدم - من عاشق

اسم‌های خوب دعا نویسی قدیمی هستم - جادوگر خانم داود جفت روحی به من گفت: «عزیزم، آن روح نفرت‌انگیز جوروکس دوباره وراجی دعا کرده است.» با بی‌ملاحظگی جواب دادم: «بذار چرت و پرت بگه!» خانم داود چند کلیسا ضربه به پرده بکارتش زد و متفکرانه به آتش نگاه کرد. بالاخره با استفاده از لقبی که معمولاً به جای سیلاس به کار دعانویس می‌بردیم، گفت: «آرژانتینی، بهت می‌گم قضیه چیه، حتماً یه روح از لندن فرستاده شده.» با لحنی تند گفتم: «ماتیلدا، چطور می‌توانی متون کهن اینقدر احمق باشی؟ کی می‌تواند چنین چیزی را برای ما بخرد؟» او با اطمینان پاسخ داد: «پسرعمویم، جک

بروکت، می‌تواند.» حالا، دعا این پسرعموی ماتیلدا موضوع بحث نسبتاً سختی بین قدیس ما بود. او جوان باهوش و رمال شوخ‌طبعی بود که در خیلی چیزها دست به کار شده بود، مراغه اما برای موفقیت در هر کاری علوم غریبه به پشتکار نیاز داشت. در آن زمان، او در لندن در دفترخانه‌ای کار می‌کرد و ادعا می‌کرد که یک کارگزار عمومی است و واقعاً تا حد زیادی با هوش و ذکاوتش زندگی می‌کرد. ماتیلدا طوری مدیریت کرد دعا که بیشتر کارهای ما از طریق او انجام شود، که مطمئناً دردسر طلسم زیادی را برای من کم کرد، اما متوجه شدم که

طلسم نویس کمیسیون جک به طور کلی به طور فرشتگان قابل توجهی بیشتر از تمام موارد دیگر صورتحساب نسخ خطی روی هم رفته بود. همین واقعیت باعث جلفا شد که من تمایل تعویذ داشته باشم که از هرگونه مذاکره بیشتر با آن آقا جوان سرپیچی کنم.

جنگجوی باتجربه در اسفکس بود. سپس روآن با اکراه اجازه داد آن ماده‌ی عجیب و غریب - که بوی اوزون می‌داد - روی زخم‌های سینه‌اش مالیده شود. نفسش جادوگر را حبس کرد چون سوزش شدیدی داشت. سپس با لحنی گرفته گفت: «تقصیر من بود، هویگنز. من به جای منظره، تو را تماشا می‌کردم. نمی‌توانستم تصور کنم طلسم کیمیاگری چه کار می‌کنی.» رضوانشهر هویگنز به او گفت: «داشتم سریع تشریح می‌کردم. خوشبختانه، همانطور که امیدوار بودم، آن اسفکس اول شماره ملا ماده بود. و او درست در آستانه‌ی تخم‌گذاری بود. اه! و حالا می‌دانم که چرا اسفکس‌ها مهاجرت می‌کنند، و کجا، و

چگونه است که آنها اینجا به شکار نیاز ندارند.» او سریعاً زخم روآن را پانسمان کرد. او به سمت شرق حرکت کرد و همچنان بین اسفیکس‌های مرده و سید و حاجی گروهش فاصله قائل می‌شد. پیاده‌روی فقط کمی خشک بود، اما سمپر با عصبانیت از بالای سرش بال بال می‌زد، علوم غریبه از اینکه دیگر اجازه اسب‌سواری نداشت. هویگنز گفت: «من قبلاً آنها را کالبدشکافی کرده بودم. اطلاعات کافی در مورد آنها وجود ندارد. اگر قرار بود انسان‌ها بتوانند اینجا زندگی کنند، باید بعضی چیزها کشف می‌شدند.» روآن با طعنه پرسید: «با دعا خرس؟» هویگنس گفت: «اوه، بله. عبادت کردن اما نکته این است

که اسفیکس‌ها برای تولید مثل به بیابان اینجا می‌آیند طلسم - جفت‌گیری می‌کنند و تخم‌هایشان را می‌گذارند تا خورشید آنها را بیرون شیطانی بیاورد. آنجا یک مکان خاص است. فک‌ها برای جفت‌گیری به مکان خاصی جفر برمی‌گردند - و نرها، حداقل برای هفته‌ها غذا نمی‌خورند. ماهی قزل‌آلا برای تخم‌ریزی به مشرکان نهرهای بومی خود برمی‌گردند. آنها غذا نمی‌خورند و بعد از آن می‌میرند. و مارماهی‌ها - من از جادو سیاه مثال‌های زمینی استفاده می‌کنم، روآن - هزاران مایل به سارگاسو سفر می‌کنند تا جفت‌گیری کنند و بمیرند. متأسفانه، به نظر نمی‌رسد علوم غریبه اسفیکس‌ها بمیرند، اما واضح است که آنها یک مکان

احضار تولید مثل اجدادی دارند و برای تخم‌گذاری به فلات سر می‌آیند!» روآن با قدم‌های آهسته به تربت جام راهش ادامه داد. او عصبانی بود: از دعاگر خودش عصبانی بود چون اقدامات احتیاطی اولیه را انجام نداده بود؛ چون بیش از حد احساس امنیت می‌کرد، همانطور که یک انسان در تمدنی که توسط ربات‌ها اداره می‌شود عادت به انجام آن دارد؛ مقدس چون وقتی ناگت ناله می‌کرد، حتی با آگاهی یک توله خرس از اینکه خطر نزدیک است، از مغزش استفاده نکرده بود. هویگنز اضافه کرد: «و حالا، من به تجهیزاتی نیاز دارم رمل که کلونی ربات‌ها داشت. فکر می‌کنم با

این تجهیزات سنگر می‌توانیم شروعی برای تبدیل این سیاره به جایی باشیم که انسان‌ها بتوانند اجنه غیر مسلمان مثل انسان‌ها روی آن زندگی کنند!» روآن پلک زد. «اون چیه؟» هویگنز دعانویس با بی‌صبری گفت: «تجهیزات. در کلونی ربات‌ها خواهد بود. ربات‌ها بی‌فایده بودند چون به اسفکس‌ها توجه دعا نمی‌کردند. هنوز هم بی‌فایده بودند. اما کنترل‌های ربات را بردارید، ماشین‌ها کار خودشان را می‌کنند! نباید با چند ماه قرار گرفتن در معرض آب و هوا خراب شوند!» روآن همینطور پیش رفت. ناگهان گفت: رمال «هیوگنز، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم چیزی از آن مستعمره بخواهی!» هویگنز با بی‌صبری پرسید: «چرا که نه؟» «وقتی انسان‌ها ماشین‌ها

را وادار می‌کنند دعانویس هر کاری که می‌خواهند انجام دهند، مذهب اشکالی ندارد. حتی ربات‌ها - وقتی به جایی که تعلق طلسم دارند برسند. اما انسان‌ها باید شماره ملا در کاری که من از آنها می‌خواهم، با شعله‌افکن‌ها کار فرشتگان کنند. باید قدیس تعدادی باشند، چون صد مایل زمین برای سوزاندن وجود داشت. و استریل‌کننده‌های زمین - که برای از بین بردن بذر هر گیاهی که ربات‌ها ابجد نمی‌توانستند از پسش برآیند، روح در نظر گرفته شده بودند. ما به اینجا برمی‌گردیم، روآن، و حداقل نسل این جانوران جهنمی را نابود می‌کنیم! اگر نتوانیم بیش دعا از توسل این نماز خواندن کار

کنیم - فقط انجام این جفت روحی کار هر سال، نژاد را به مرور زمان از کیاشهر بین می‌برد. احتمالاً دسته‌های دیگری غیر از این، با مکان‌های تولید مثل ذکر دیگر وجود دعا دارند. اما آنها را جادو هم پیدا خواهیم کرد. ما این سیاره را به جایی تبدیل خواهیم کرد که مردانی از دنیای من بتوانند به آنجا بیایند - و همچنان انسان باشند!» روآن با لحنی طلسم نویس تمسخرآمیز گفت: «این اسفکس‌ها بودند که ربات‌ها را شکست ارواح دادند. مطمئنی که قصد نداری این دنیا را برای ربات‌ها امن کنی؟» هویگنز خنده‌ی کوتاهی کرد. «تو فقط یه شبگرد دیدی. و

اون چیزایی که روی دامنه کوهن چطورن - که می‌تونستن خونتو خالی کنن و بعد جشن بگیرن؟ روآن، دلت می‌خواد با یه محافظ رباتی تو این سیاره پرسه بزنی؟ دعانویس بعید می‌دونم! مردها نمی‌تونن تو این سیاره با ربات‌هایی که بهشون کمک می‌کنن -

نمی‌ریخت؛ اما در حال حاضر او تازه‌ترین فردی بود که تا به حال از یک نانوایی بیرون آمده بود. هنوز صبح زود بود و دعانویس بیشتر مردم در رختخواب بودند. سگی که در حال پرسه زدن بود، بوی نان زنجبیلی را حس کرد و با عجله به سمت آنها آمد تا لقمه‌ای از آن بخورد؛ شماره ملا اما جان داگ عصای شیرینی‌اش را بلند کرد و با ضربه‌ای به نوک بینی سگ، حیوان را به داخل تعویذ انداخت. [صفحه متون کهن ۴۳]دمش را بین پاهایش در جهت دیگری چرخاند. سپس مرد نان اجنه غیر مسلمان لوشان زنجبیلی، در حالی که با خوشحالی سوت می‌زد،

به شیاطین راه خود ادامه داد. او هیچ آهنگی نمی‌دانست، اما می‌توانست دعا شماره ملا سوت بزند، و بنابراین موفق شد ترکیبی نامنظم از دعانویس نت‌ها را بیان کند که می‌توانست آقای واگنر را بسیار مفتخر کند. گوشت (یا بهتر بگویم نان) او رمل حالا به زیبایی داشت خنک می‌شد. او سفت و ترد می‌شد و بسیار قوی‌تر از ابتدا به نظر می‌رسید. نانوا او را سبک کرده بود و اکسیر او را قوی و سرزنده کرده بود. فرشتگان اگر حادثه‌ای برایش رخ پیشینه تاریخی نمی‌داد، آینده‌ی بزرگی در انتظار جان داگ بود. ناگهان کسی گفت: «سلام!» جان حرفش را قطع کرد،

چون جلویش پسری با چشمانی صومعه سرا روشن ایستاده حرز بود که در یک دست یک تکه فشفشه آتش‌زا و در دست دیگرش اعمال صالح یک دسته ترقه داشت. ند رابینز بود که از سپیده دم بیدار مانده بود و جشن باشکوه چهارم را جشن می‌گرفت. پسر با نگاهی متعجب که سعی کرد آن را با خنده بپوشاند، گفت: «اول تو مرا منحرف کردی.» جان داگ مودبانه پاسخ داد: «معذرت می‌خواهم، مطمئنم.» [صفحه ۴۴] ند در حالی که با دقت به مرد زنجبیلی خیره جادو سیاه شده بود پرسید: «به جشن بالماسکه رفته‌ای؟» دیگری پاسخ داد: «نه، در واقع. به تو اطمینان طلسم

می‌دهم طلسم نویس که من تغییر قیافه نداده‌ام. تو مرا همانطور که هستم می‌بینی.» ند فریاد زد: «گوان!» اما بوی دعانویس دعانویس نان زنجبیلی را حس می‌کرد و کم‌کم ترسید. بنابراین فتیله‌ی بزرگترین ترقه‌اش را به پانک رساند، آن را روی زمین جلوی پای جان داگ رمال انداخت علوم غریبه و سپس جادو برگشت و با تمام سرعتی که می‌توانست از کوچه‌ای بالا دوید. مرد زنجبیلی بی‌حرکت ایستاد و کلیسا ارواح مراقب ند فرشته بود تا اینکه ناگهان ترقه با صدای مهیبی منفجر شد که باعث شد دندان‌های آب‌نباتی جان به هم بخورد. تمام بدنش به شدت لرزید و از شدت تعجب

نزدیک بود به عقب بیفتد. سپس او نیز شروع به دویدن کرد. ترس شیاطین نبود، بلکه ناآگاهی از آنچه ممکن بود بعداً اتفاق بیفتد، باعث شد که از آن نقطه بگریزد. اما با توجه به اینکه دست و پایش از زنجبیل شیطانی بود، با سرعتی می‌دوید که با توجه به اینکه ابطال کردن جادو دست و پایش از زنجبیل عبادت کردن بود، واقعاً شگفت‌انگیز بود. واقعاً که آن اکسیر طلسم احضار عربی چیز شگفت‌انگیزی بود! بنگ! او با دین عجله به گروه دیگری از پسرها برخورد کرده بود و قبل آستانه اشرفیه نماز خواندن از اینکه بتوانند طلسم از سر راهش کنار بروند، دو نفر

از آنها را نقش بر زمین کرده بود. کلاه ابریشمی‌اش روی چشمانش گیر کرده بود و عصای آب‌نبات چوبی به چرخ یک توپ اسباب‌بازی برخورد کرده و حدود پنج سانتی‌متر از انتهای آن جدا شده بود. [صفحه ۴۵] ترقه ناگهان منفجر شد [صفحه ۴۶] همین که کلاهش را از سر برداشت، فریادی شنید و دید که همه پسرها به مقدس سمت انتهای شکسته‌ی عصای آب‌نبات هجوم می‌برند. یکی از آنها آن را قاپید و فرار کرد، و بقیه هم دیوانه‌وار دنبالش دویدند و خیلی زود از دید ناپدید شدند. جان داگ با تعجب از آنها مراقبت کرد. [صفحه ۴۷]سپس خودش

را جمع و جور کرد، جلیقه‌ی فاخرش را پایین کشید، با دیدن ترک قدیس ذکر کوچکی در جلوی پیراهنش آهی کشید جادو سیاه رحیم آباد و دوباره به آرامی در خیابان راه افتاد. اولین تجربه‌ی زندگی‌اش چندان خوشایند نبود. صدایی گفت: «خدای من!» مکثی کرد و زنی را دید که از بالای دروازه‌ای کنارش خم شده بود و با تعجب و وحشتی آمیخته به هم به او خیره شده بود. او جارویی طلسم در دست داشت، زیرا پیاده‌رو را جارو کرده بود. جان مودبانه کلاهش را از سر برداشت. «صبح بخیر، خانم،» گفت. زن با حیرت گفت: «واقعاً زنده است!» جان با

کنجکاوی پرسید: «مگر یک آدم زنده اینقدر غیرعادی است؟» ابجد زن در حالی که هنوز خیره خیره نگاه می‌کرد، انگار نمی‌توانست آنچه را که می‌دید باور کند، پاسخ داد: «حتماً، وقتی که از کیک درست شده باشد!» او با لحنی نسبتاً محترمانه پاسخ داد:

شانه‌اش با مورگاتروید صحبت کرد. «ما اینجاییم، باشه.» مارگاتروید با هیجان جیغ زد: « چی! » او دمش را از روی دسته کابینت باز کرد و بالا پرید تا به صفحه نمایش نگاه کند. البته چیزی که شماره ملا می‌دید برایش هیچ معنایی نداشت. اما همه تورمال‌ها از اعمال انسان‌ها تقلید می‌کنند، همانطور که تعویذ طوطی‌ها از گفتار آنها تقلید می‌کنند. او عاقلانه به صفحه نمایش پلک زد و چشمانش را به سمت کالهون چرخاند. کالهون به او گفت: «این ماریس سوم است، و خیلی هم شیاطین به جادو سیاه آن دعا نزدیک. شیاطین این مستعمره دترا دو عبادت کردن است. نماز خواندن گزارش

شده که یکی از شهرها طلسم دو سال زمینی پیش ساخته شده است. رمال الان باید تقریباً مستعمره شده باشد.» مارگاتروید با هیجان جیغ زد: « چی-چی! » کالهون دستور داد: «پس از سر راهم بروید کنار. ما نزدیک می‌شویم و به آنها می‌گویم که اینجاییم.» او طبق معمول در مسیر بین سیاره‌ای به سمت زمین نزدیک شد. طبیعتاً این یک فرآیند طولانی بود. اما بعد از چند ساعت، دکمه تماس را عوض کرد و پیشینه تاریخی درخواست شناسایی و فرود معمول را انجام داد. او در فرستنده متون کهن دعانویس گفت: «کشتی پزشکی آسکلیپ بیست تا زمین. جفر درخواست مختصات برای

فرود داریم. جرم ما پنجاه تن است. تکرار می‌کنم، پنج و نیم طلسم تن. هدف از فرود، بررسی سلامت سیاره.» او آرام مشرکان شد. این کار باید کاملاً عادی و روزمره می‌بود. در شهر فضایی ماریس ۳، دعا نویسی یک شبکه فرود وجود داشت. از اتاق کنترل آن، دستورالعمل‌هایی باید ارسال می‌شد که موقعیتی به اندازه پنج برابر قطر سیاره یا دورتر از سطح آن سیاره را نشان می‌داد. سفینه کوچک کالهون فرشته باید در آن نقطه مستقر می‌شد. سپس شبکه ماسال فرود غول‌پیکر باید میدان نیروی تخصصی خود را گسترش می‌داد و روی سفینه قفل می‌کرد و سپس آن را

به آرامی اما به طور مقاومت‌ناپذیری به زمین می‌آورد. سپس کالهون، به نمایندگی از خدمات پزشکی، طلسمات باید با مقامات سیاره‌ای در مورد شرایط بهداشت دعاگر عمومی در ماریس ۳ به طور جدی مشورت می‌کرد. انتظار نمی‌رفت که چیز مهمی از آب دربیاید. کالهون جزئیات کاملی از پیشرفت‌های اخیر در پزشکی ارائه می‌داد. این پیشرفت‌ها ممکن بود در جریان عادی تجارت به ماریس سوم رسیده باشند، اما او مطمئن می‌شد. او ممکن بود حرز - اما قدیس بعید بود - از برخی ابجد نوآوری‌های انجام شده در اینجا مطلع شود. در هر صورت، ظرف سه روز باید به کشتی کوچک

مدیترانه‌ای بازگردد، شبکه فرود باید آن را محکم به سمت آسمان تا فاصله‌ای نه کمتر از پنج قطر سیاره بالا ببرد فرشتگان و در آنجا رها کند. و کالهون و مورگاتروید و کشتی مدیترانه‌ای ارواح باید با سرعت زیاد به سمت مقر علی آباد کتول فرماندهی، جایی که از آنجا آمده بودند، برگردند. در دعا حال حاضر، کالهون منتظر پاسخی شیاطین برای درخواست فرودش بود. اما او به قرص عظیم سیاره‌ی نزدیک نگاه می‌کرد. او به مورگاتروید گفت: «طبق نقشه، شهر باید در ساحل آن خلیج، جایی نزدیک به پایانه باشد. نزدیک به خط غروب آفتاب.» تماس او پاسخ داده رمل شد.

صدایی با ناباوری از بلندگوی تلفن فضایی گفت: « چی؟ اون چیه؟ این چی داری میگی؟ نسخ خطی » کالهون با صبر شماره ملا تکرار کرد: «کشتی پزشکی آسکلیپ بیست . درخواست مختصات برای فرود داریم. جرم ما پنجاه تن است. کیمیاگری تکرار می‌کنم، پنج و نیم تن. هدف از فرود، بازرسی سلامت سیاره.» صدا با ناباوری بیشتری گفت: « یه کشتی پزشکی؟ خدای من ...» با تغییر دعانویس صدا، مرد روی سیاره از میکروفون روی برگرداند. « هی! به مقدس این گوش کن ...» سکوت ناگهانی برقرار شد. کالهون کافران ابروهایش را خمام بالا انداخت. روی میز کنترل جلویش ضرب گرفت.

مکث طولانی‌ای برقرار شد. مکث خیلی طولانی. سپس صدای جدیدی از جادو سیاه طریق تلفن فضایی، از زمین، به گوش رسید: « تو که اون بالایی! خودت دورود رو معرفی کن! » کالهون خیلی مودبانه گفت: «این کشتی فرشتگان پزشکی آسکلیپ بیست است . من می‌خواهم به زمین بیایم. هدف از فرود، بازرسی ذکر بهداشتی.» صدایی از سیاره گفت: « صبر کن .» صدایی گرفته و گرفته به گوش دعا می‌رسید. زمزمه‌ای از فاصله‌ی پنجاه ابطال کردن جادو هزار مایلی به گوش رسید. سپس صدای کلیکی آمد. فرستنده‌ی پایین قطع شده بود. کالهون دوباره ابروهایش را بالا انداخت. این طبق روال نبود. اصلاً!

سرویس پزشکی به شدت تحت فشار کار و کمبود نیرو بود. منابع سرویس‌های بین همزاد سیاره‌ای همیشه در معرض حداکثر استفاده قرار می‌گرفتند، زیرا هیچ دولت کهکشانی به این شکل نمی‌توانست وجود داشته باشد. چند هزار سیاره‌ی اشغال‌شده، که نزدیک‌ترین آنها چندین سال نوری

این مکان قایق‌ها اعزام شدند. قرار بود دهانه‌ای در شرق ایستگاه فعلی ما ترسیم شود و این بخش از کانال سارمینتو، با ورودی بین سن ماتئو و سن ویسنته، آغاز شود. این دعانویس عملیات سقز که در هوای نسبتاً خوب سه روز طول نمی‌کشید، قبل از ۳۱ام به پایان نرسید، زیرا بادهای شدید و باران تقریباً مداوم ما را به تأخیر انداخت. ما همچنین در طول اقامتمان در پورتو، هوای بسیار بدی را تجربه کرده بودیم.» بوئنو و کسانی که در قایق‌ها کار می‌کردند، خستگی بسیار شدیدی را تحمل کرده بودند و از رطوبت و سرما رنج شیاطین زیادی برده

بودند. فاصله‌ی کمی تا ورودیِ{۳۴۲}دهانه، بین دماغه سن ماتئو و سن وینسنت، ناگهان به سمت جنوب و Sb E می‌پیچد، و در آن جهت نزدیک به سی مایل ادامه می‌یابد، و پایه کوردیلرا را که با سرعت نسخ خطی از آن بالا می‌آید، می‌شوید، و توسط بندر ترکمن یک تنگه کم ارتفاع، به عرض دو مایل، بسته می‌شود که این مشرکان خلیج را از خلیج استوارت جدا می‌کند، و آقای کرک کیمیاگری از روی آن عبور کرد تا موقعیت دعا چندین نقطه‌ای را که در تنگه کالینگوود تشخیص داده بود، بررسی کند. «در جریان بررسی‌های انجام‌شده به سمت شمال لنگرگاه ما، گذرگاه‌هایی

کشف شدند که بخش عمده‌ای سید و حاجی از ساحل شرقی کانال شیاطین سارمینتو را ابطال کردن جادو از سرزمین اصلی جدا می‌کنند؛ و جزایری که بدین ترتیب شناخته شدند را به نام دریاسالار سر ادوارد اوون نامگذاری کردم، [178] و کانال جداکننده، جادو گذرگاه بلانش نامیده شد. » «یکی از قایق‌ها به یک قایق نماز خواندن کانو که هشت هندی در آن بودند برخورد کرد؛ این تنها دومین قایقی بود که رمل در طول سفر دریایی ما دیده شده بود.» «مصاحبه‌ای که دو نفر شماره ملا از مردان قایق‌ران با این دعا افراد داشتند، چنان با عادات بومیانی که با قایق‌های کانو پرسه می‌زنند، عجین

شده است که روایت یکی علوم غریبه از آن مردان را اضافه می‌کنم: «وقتی به کلبه رسیدیم، دو زن و پنج کودک داخل کلبه و دوازده سگ نزدیک آن بودند. در ورودی ما، بچه‌ها یواشکی به یک طرف کلبه، پشت دعا سر مادرانشان، نزدیک شدند و آنها به ما علامت دادند که در طرف مقابل بنشینیم، که ما هم نشستیم. زنان، چون دیدند که ما خیس شده‌ایم دعانویس طلسم و نمی‌خواستند به آنها آسیبی برسانند، دو فرزند بزرگتر را برای جمع‌آوری کافر هیزم فرستادند و آتش بزرگی درست کردیم. بنابراین چند تکه نان از قرص نانی دعانویس که داشتیم بریدیم و

پخش کردیم. به نظر می‌رسید همه آنها نان را دوست دارند، به خصوص کوچکترین نان که از سینه مادر می‌خورد؛ زیرا علاوه بر تکه‌ای که به مادرش داده بودیم، تکه خودش اعمال صالح دیواندره را هم می‌خورد. بعد از اینکه حدود نیم ساعت آنجا بودیم و به آنها مهره لنده و دکمه دادیم، مردی از متون کهن پشت توسل کلبه، جایی که وقتی ما پنهان پیشینه تاریخی شده بود، پنهان شده بود، طلسم وارد شد.» وارد شد و کنار ما نشست. با علامت پرسید قایق ما کجاست و چند نفر با مقدس ما هستند. به او گفتیم که افراد و موکل جن قایق کمی

دورتر هستند و با علامت گفتیم که می‌خواهیم{۳۴۳}تمام شب را پیش او ماندیم. سپس مقداری نان به او دادیم که بو کرد و بعد خوردیم. او مقداری مذهب چربی فیل دریایی به ضخامت حدود دو اینچ و نیم به ما تعارف کرد. ما آن را برداشتیم و با نشان دادن اینکه احضار حاجت گرفتن خوب نیست، جادو سیاه آن را روی آتش انداختیم. به محض اینکه شروع به آب شدن کرد، آن را از روی فرشتگان آتش برداشت، یک قسمت را در دهانش گذاشت و قسمت دیگر را که در دست داشت، دوباره بیرون کشید و روغن رمال آن را با دندان‌هایش

که تقریباً بسته بودند، خارج کرد. او دوباره همان تکه را روی آتش گذاشت و پس از شیطان اضافه کردن مقداری که گفتنش خیلی زننده بود، دوباره آن را مکید. چندین تکه دیگر به همین طلسم نویس ارواح ترتیب سرو شد و زنان و کودکان از آنها خوردند. آنها به محض اینکه روح غذا خوردنشان تمام شد، جرعه‌های زیادی شیطانی شماره ملا آب نوشیدند. حدود ساعت هشت که هوا تاریک شد، مرد شروع به صحبت با زنان در مورد «شررو» یا قایق ما و مردان ما کرد که فکر می‌کرد نزدیک هستند. به نظر می‌رسید که آنها نگران شده‌اند، زیرا زنان کمی

بعد چادر را ترک کردند و دیگر برنگشتند. آنها کاملاً برهنه بودند. مرد کوچکترین کودک را در آغوش گرفت، کنار بقیه چمباتمه فرشتگان زد و با اشاره به اینکه می‌خواهد بخوابد، کنار آتش دراز کشید و بچه‌ها بین او و کنار چادر دراز کشیدند.

از همراهانمان جدا کرد، بنابراین مسیر ما به سمت اولین جفر قرار ملاقات، در پورت دیزایر، تغییر یافت. وقتی از دماغه بلانکو دور می‌شدیم، سرزمین مرتفع اسپینوزا، در جادو سیاه داخل کشور، از فاصله شصت مایلی به وضوح قابل تشخیص بود و احتمالاً بیست مایل دورتر هم دیده می‌شد؛ بنابراین ارتفاع آن باید حداقل چهار هزار دعا فوت باشد. این رشته کوه شکلی نامنظم دارد و چندین قله علوم غریبه نوک تیز دارد، آنقدر با ویژگی‌های کلی این ساحل که ارتفاعات آن یا مسطح هستند یا خطوط موج‌دار، متفاوت است که گمان می‌کنم صخره‌های آن دارای مشرکان ویژگی‌هایی متفاوت از تپه‌های پورفیری

رایج در این حوالی باشد. موکل جن {۱۹۲} با لنگر انداختن در بندر دیزایر (چهاردهم)، متوجه شدیم که کشتی بیگل رسیده است، اما به آدلاید نرسیده است. بعد از مذهب ظهر روز بعد، برای بررسی صخره برج، یک شیء بسیار چشمگیر، در ضلع جنوبی این شماره ملا بندر، که شبیه یک درخت مرده عظیم با شاخه‌های بریده رمال شده بود، فرود آمدم. در مسیر رسیدن بانه به آن، از دشتی مواج، متشکل از خاک شیطان سبک شنی، که بر روی صخره‌ای قرار داشت و در کوهبنان بسیاری از قسمت‌ها بیرون زده کافران بود، عبور کردیم. خاک آنقدر ضعیف فرشتگان دعانویس بود که

فقط چند دسته علف و در بعضی جاها بوته‌های پراکنده‌ای از بربریس یا پیکولی، یک دعا درختچه چوبی کوتاه، که توسط سیل‌گیرانی که مرتباً به ساحل می‌آیند، به عنوان هیزم مورد احترام است، روی آن رشد می‌کرد. سر جان ناربورو، در توصیف این مکان می‌گوید: «خاک آن شنی و ماسه‌ای است و دسته‌هایی از علف‌های خشک و پژمرده روی آن رشد می‌کنند.» دوباره: «از بالای تپه‌ها می‌توانستم راه بزرگی را به درون سرزمینی ببینم که همه‌اش تپه‌ها و سرازیری‌ها بود، مثل کورنوال، و پیمودن آن سید و حاجی برای کسانی که به آن عادت نداشتند، دشوار بود.» سنگ برج آشکارا بقایای چیزی

است که احتمالاً زمانی توده سنگی قابل توجهی بوده فرشته است، که یا تا حدی دعا توسط نوعی لرزش تخریب شده است، یا مریوان به احتمال بیشتر، به تدریج تحت تأثیر آب و هوا فرسوده شده است. مانند تمام بقایای اطراف، این سنگ از یک سنگ رسی پورفیری قرمز ریزدانه است که بسیار تجزیه شده، اما بسیار سخت و شکستن آن دشوار است. [114] این بنا طلسم نویس جوزم بر فراز تپه یا توده‌ای از سنگ‌های شکسته، در فرشتگان اندازه‌های مختلف، ایستاده است، برخی از آنها بلوک‌های بسیار بزرگی هستند، از ده تا بیست یا سی تن وزن دارند. حدود چهل

فوت ارتفاع و دوازده فوت قطر دارد و قسمت بالایی آن، گویی، حدود یک سوم از وسط شکاف دارد، که به آن شباهتی به شاخه چنگال‌دار یک درخت عظیم می‌دهد. پوشیده از خزه و گلسنگ دعا است و به دلیل شکل خاص و موقعیت برجسته‌اش، شیء بسیار قابل توجهی را نشان می‌دهد. نزدیک آن، آثاری از سفر یک هندی را مشاهده کردیم علوم غریبه که در میان آنها جمجمه یک اسب بود. با توجه به عقیم بودن خاک و نبود آب شیرین، احتمالاً آنها به ندرت به آنجا رفت و آمد می‌کنند. پورت دعاگر دیزایر به عنوان قدیس مقدس مکانی که

...{193}گفته می‌شود شوتن، دریانورد هلندی، اسکلت‌هایی به طول یازده یا دوازده فوت پیدا کرده است! کاپیتان فیتز روی به من اطلاع داد که از وقتی از هم نسخ خطی جدا شده بودیم، آدلاید را ندیده است. بیگل یک قایق دیگر را در طوفان از دست داده بود؛ یازدهمین همزاد قایقی که از زمان ترک انگلستان در این سفر از دست داده بودیم . از آنجایی که آدلاید دعانویس ظاهر نشد، تصمیم گرفتم در ماجراجویی به خلیج سی بر، چند مایلی جنوب پورت دیزایر، منتظر رسیدن او به همراه بیگل بمانم. در حالی که در خلیج ایستاده بودیم، با تعقیب و گریزی

جفت روحی با توصیف جدیدی سرگرم نماز خواندن شدیم: یک گواناکو به دنبال روباهی مشاهده شد که به سختی می‌توانست تعقیب‌کننده خود را از فاصله دور نگه دعانویس دارد. از آنجایی که گواناکو گوشتخوار نیست، ممکن است برای بازیگوشی بوده باشد: با این حال، رینارد با سرعت و اشتیاقش برای فرار، به نظر نمی‌رسید که آن را یک سرگرمی طلسم طلسم بداند. اینکه تعقیب و گریز چگونه به پایان رسید، ما طلسم ندیدیم، زیرا آنها در دعانویس دره‌ای ناپدید توسل شدند. در حالی که کشتی در حال پهلوگیری بود، برای بررسی چند چاه در نزدیکی شیاطین نقطه بیرونی، که گفته می‌شود چندین

تُن آب خوب از آنها تأمین می‌شود، به خشکی جادو سیاه رسیدم. آنها اعمال صالح را گودال‌های عمیقی در سنگ سخت، در ابطال کردن جادو میان امواج حرز شدید یافتم و به اندازه‌ای بزرگ بودند که دویست گالن آب را در خود جای می‌دادند؛ اما فقط در یکی

هیچ حادثه‌ای از این جنگل خارج شدم. پس از حدود سه ربع ساعت که در این مسیر گذراندیم، به یک فضای باز رسیدیم، جایی که استراحت جادو سیاه کردیم و من فشارسنج را نصب کردم. در اینجا یک درخت سرو با رشد ابجد بسیار کم پیدا کردیم. از این رو، مسیر ما نسبتاً متنوع‌تر بود: همیشه شیب‌دار، اما گاهی اوقات بدون مانع. در اینجا و آنجا متوجه شدیم که خاک باتلاقی با گیاهی کوچک ( شیطانی Chamitis sp. ) با ویژگی خشنی روبرو دعانویس است که آنقدر ضخیم و نزدیک به هم رشد می‌کند که دسته‌های بزرگی را تشکیل می‌دهد و

ما روی آن مانند زمین سخت راه می‌رویم. ما از میان چندین بیشه درختان راش کوتاه قد، با جنگلی انبوه از زرشک در زیر آن، که خارهای قوی و تیز آن در هر قدم به لباس‌هایمان نفوذ می‌کرد، تقلا می‌کردیم؛ و کم‌کم خستگی را گالیکش بسیار طاقت‌فرسا یافتیم: برخی از خدمه قایق من، که به دعانویس چنین ورزشی عادت نداشتند، رنج زیادی کشیدند. سرانجام به مکانی که آقای کوک و مشرکان گروهش ابطال کردن جادو در آن مستقر شده بودند، نزدیک شدیم و توسل پس از سلام کردن، با تشویقی که در پاسخ شنیده شد، روحیه گرفتیم. در شرایطی بسیار فرسوده به

محل اقامت رسیدیم و نماز خواندن با دعا کمال آسودگی، چادر را برپا شده و آتش خوبی مقدس را روشن یافتیم. [42] زمین آنقدر خیس بود که اگرچه روی شاخه‌ها خوابیدیم و لایه‌ای حداقل به ضخامت یک فوت تشکیل دادیم، اما شب هنگام خود شیطان را در حالی یافتیم که گویی در باتلاقی افتاده‌ایم رمل و از سرما رنج متون کهن می‌بریم، حتی با وجود آتش بزرگی که زیر پایمان شماره ملا شعله‌ور بود. صبح روز حاجت گرفتن بعد، درست زمانی که داشتیم حرکت می‌کردیم، قایقی در حال حرکت در اطراف دماغه سن ایسیدرو دیده شد که با کمک تلسکوپ، من آن را به

تعویذ عنوان امید تشخیص دادم. ما دوباره به بالا رفتن ادامه دادیم و به جای عبور از میان بیشه‌های راش با برگ‌های چروکیده، از روی آنها گذشتیم.{۴۱}قرار گرفتن آنها در معرض بادهای غالب، ارتفاعی بیش از دوازده یا چهارده اینچ از زمین نداشت، با شاخه‌های گسترده و چنان درهم تنیده که گلباف سکویی را تشکیل می‌دادند که وزن ما را در دعا هنگام راه رفتن تحمل می‌کرد. سپس از زمینی مسطح [43] عبور کردیم مقدس که بخش زیادی از آن توسط برکه‌های آب قطع می‌شد. آقای تارن دو سهره از گونه جدیدی ( Charadrius rubecola ، Zool. Jour. vol. iv.

p. 96) و یک آبچلیک شکار کرد. سپس سیصد یا فاضل آباد چهارصد فوت بالا رفتیم و از یک دعانویس دره دعاگر عمیق عبور کردیم. کف دره از جنس خاک رس در حال تجزیه بود، اما سطح زمین با سنگریزه‌های گرانیتی پوشیده شده بود. دشت دیگری کلیسا با برکه‌های فراوان، به عنوان جایگزین ساخته شد. فضاهای بین آنها با دسته‌های چوب چمیت پوشیده شده بود و در اینجا و آنجا با خوشه‌های کوچک راش احضار کوتوله پر شده بود. اما علوم غریبه شیاطین زمین آنقدر سخت طلسم و محکم بود که ما به سرعت و بدون خستگی پیش رفتیم تا اینکه به

ارتفاع ۱۸۰۰ فوت رسیدیم، و سپس علوم غریبه شیب صعود بسیار تند شد. نزدیک قله، توده بزرگی از برف وجود داشت که به سرعت در حال آب شدن بود. ساعت هفت به بالاترین قله کوه رسیدیم (در حالی که ساعت چهار بندر گز محل استراحت خود را ترک کرده بودیم) و بلافاصله ابزارها را نصب کردیم. من مجبور شدم دین از کمک آقای تارن جادوگر برای نگه داشتن فشارسنج استفاده کنم، دعا در حالی کافران دعا نویسی که دو دعانویس نفر از خدمه قایق من پایه‌های تئودولیت را نگه داشتند، زیرا باد بسیار شدید می‌وزید و لبه پرتگاهی نزدیک ما بود، عمود بر

صدها عبادت کردن فوت، و از آنجا به سمت پایین آنقدر شیب داشت که هر جسمی که از آن عبور می‌کرد حداقل جادو هزار فوت سقوط می‌کرد. پایه تئودولیت ناگزیر در فاصله بسیار کمی از لبه قرار داشت و من زاویه‌ها را تغییر دادم، با این حال، از سرمای ذکر شدید شیاطین باد که با توجه به گرمای ناشی از صعود، به خوبی احساس می‌شد، درد شدیدی را تحمل می‌کردم، اگرچه دما کمتر از 39 طلسم درجه نبود. لباس سبکی پوشیده بودم و اگر یکی از اعضای حرز گروه، ژاکت فلاشینگ خود را در حالی که برای روشن کردن آتش از

زیر قله کوه پایین می‌آمد، همزاد به من قرض نمی‌داد، اوضاع خیلی بد می‌شد. فشارسنج روی 26618 درجه ایستاده بود، دمای هوا 40 درجه بود و ... {42}جیوه ۴۳ درجه. [44] متأسفانه روز بسیار ابری بود و در حالی که من جهت‌یابی می‌کردم، طوفان‌های

یک پرچم اینجاست! بالای نوک درختان، کمی جلوتر، در اهتزاز است.» و همینطور هم شد—یک پرچم سیاه بزرگ و در حال اهتزاز که با صدها شکل و علامت پوشیده شده بود. شاهزاده با اصرار گفت: «عجله کن، کابومپو. این جالب به نظر جادوگر می‌رسد.» ۶۲ فصل 5 در شهر سرهای مجسمه کابومپو در حالی که به پرچم نگاه می‌کرد، پاسخ داد: «این مرا یاد چیزی شیاطین ناخوشایند می‌اندازد.» با این وجود، گام‌هایش را دعا تندتر کرد و لحظه‌ای بعد به فضای بازی موکل جن در عبادت کردن جنگل رسیدند که دعا رمال با حصار بلند و سیاهی احاطه شده بود. تنها چیزی

که بالای حصار دیده می‌شد، پرچم سیاه عجیب بود و از آنجایی که جنگل دو طرف آنقدر انبوه بود که نفوذ به آن غیرممکن به سوق نظر می‌رسید و ارواح به نظر می‌رسید هیچ راه فراری مقدس وجود ندارد، کابومپو با صدای بلند به دروازه مرکزی کوبید. ۶۳ در فوراً باز شد، شیاطین آنقدر ناگهانی که کابومپو، که سرش را طلسم به میله‌ها فشار می‌داد، روی زانوهایش افتاد و پومپادور را از بالای سرش با گلوله از پا درآورد. روی هم رفته، ورودی بسیار بی‌ادبانه‌ای بود. فرشتگان صدای بلند و نازکی فریاد زد: «اوه! اوه! حالا کمی خوش می‌گذرانیم!» و

بلافاصله این فریاد جادو با صدها صدای دیگر ترکیب شد. گروهی کامل از موجودات عجیب و غریب دو مسافر را محاصره کردند. فیل زیبا نگاهی انداخت، گوش‌هایش را به عقب برگرداند و پومپا را از روی سنگفرش‌ها قاپید. او با لحنی تهدیدآمیز غرید: «بس کافر کن! اصلاً تو کی هستی؟» جمعیت به سوال فیل زیبا توجهی نکردند، اما همچنان به رقصیدن و جیغ زدن از شادی ادامه دادند. پمپا گوش کابومپو را گرفت و با تردیدهای فراوان جفت روحی به پایین نگاه کرد. آنها کاملاً توسط آدم‌های کوچک لاغر و چابکی احاطه شده بودند که به جای سر، شکل داشتند و

اعداد چهار، هشت، هفت و حروف رمزی که بالا و پایین می‌پریدند، اوضاع را به نسخ خطی شدت گیج‌کننده کرده بود. ۶۴ پمپا که هر لحظه سرگیجه‌اش بیشتر می‌شد، گفت: «بریم!» اما سرهای مجسمه آنقدر محکم دورشان حلقه زده بودند که کابومپو نمی‌توانست تکان بخورد و طلسم نویس آنقدر طلسمات با شور و شوق فریاد می‌زدند کافران که دعا نویسی صدای فیل زیبا در همهمه خفه می‌شد. سرانجام، چشمان کابومپو از شدت عصبانیت برق زد و نفس عمیقی کشید، خرطومش را بالا آورد و مانند پنجاه سوت کشتی تعویذ شیپور زد. تأثیر آن فوری و شگفت‌انگیز بود. نیمی از سرهای مجسمه به صورت

افتادند و نیمی دیگر به پشت افتادند و با حالتی تهی دعانویس به آسمان خیره شدند. کابومپو در سکوت مرگباری که حکمفرما شد، غرید: «ما را به نزد فرمانروای خود هدایت کن!» یک هفت در حالی که با احتیاط از جایش بلند می‌شد پرسید: دعا «از کجا فهمیدی ما حاکم داریم؟» فیل زیبا به طور خلاصه گفت: «بیشتر کشورها این کار را کرده‌اند.» یک سگ شش‌پا در حالی جفر که نشسته بود و انگشت شستش را به سمت کابومپو تکان می‌داد، گفت: طلسم «او حق ندارد به ما دستور بدهد.» «بله—اما!» سون با اخم به سون نگاه کرد و دستانش

علوم غریبه را روی گوش‌هایش گذاشت. با رمل لحنی خشن گفت: «از این طرف» و کابومپو، با احتیاط قدم برمی‌داشت، چون خیلی از مجسمه‌ها هنوز به پشت خوابیده بودند و گنبد کاووس فرشته سون را دنبال کرد. ۶۵ اگر ساکنان این شهر عجیب و غریب عجیب و غریب بودند، شهرشان حتی عجیب و غریب‌تر بود. هوا خشک و خفه بود و خانه‌ها کسل‌کننده آزادشهر و مستطیلی شکل، ردیف به ردیف و بدون هیچ باغی در دیدرس، چیده شده بودند. هر خیابان یک تابلوی بزرگ در گوشه داشت، اما آنها مانند تابلوهایی که معمولاً در شهرها دیده می‌شود، نبودند. زیرا اینها تابلوهای جمع

و تفریق بودند که در اینجا و آنجا یک تابلوی تقسیم طولانی وجود داشت . پومپادور با کنجکاوی به علوم غریبه شیطان تابلوی تقسیم‌بندی نگاه اجنه غیر مسلمان کرد و زیر لب روح گفت: «گمان می‌کنم همه چیز دعانویس در این خیابان تقسیم شده است.» کابومپو در حالی که به کوچه‌ی منیوس نماز خواندن می‌پیچیدند، زمزمه کرد: «امیدوارم هیچ‌کدام از وسایلمان را از ما نگیرند. دعا پمپا، به خانه‌ها نگاه سید و حاجی کن. تا جادو سیاه حالا چیزی شبیه به آنها دیده‌ای؟» ۶۶ شاهزاده با تعجب گفت: «اینها من را یاد چیزی ناخوشایند می‌اندازند. خب، اینها کتاب هستند ، دعانویس کابومپو، کتاب‌های حساب دعا خیلی بزرگ!»

پمپا به یکی از آنها اشاره کرد. فیل زیبا گفت: «منظورت اعمال صالح این است که آنها شبیه کتاب هستند. من هرگز کتاب‌هایی با پنجره و در ندیده‌ام!» سون با نگاهی تحقیرآمیز به پشت سرش گفت: «خیلی چیزها را که می‌دانی!» اما کابومپو آنقدر